وَنَجَّيۡنَٰهُ وَلُوطًا إِلَى ٱلۡأَرۡضِ ٱلَّتِي بَٰرَكۡنَا فِيهَا لِلۡعَٰلَمِينَ
و او و لوط را بهسوی سرزمینی که در آن برای جهانیان برکت نهاده بودیم، نجات دادیم.
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بحث روایی
تفسیر آیههای ۵۱ تا ۷۳ با هم
میگویم: روایات دربارهٔ داستانهای ابراهیم (ع) بسیار زیاد است، اما در جزئیاتی که به منطوقِ صریحِ قرآن بازنمیگردد با یکدیگر اختلاف شدیدی دارند؛ و ما به همین مقداری که پیشتر آوردیم بسنده کردیم. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۷۱ سورهٔ انبیاء، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۴، صفحهٔ ۳۰۳ تا ۳۰۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/21/71/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: «وَ نَجَّيْنٰاهُ وَ لُوطاً إِلَي الْأَرْضِ الَّتِي بٰارَكْنٰا فِيهٰا لِلْعٰالَمِينَ » (و او و لوط را بهسوی آن سرزمینی که در آن برای جهانیان برکت نهاده بودیم، نجات دادیم). سرزمینِ یادشده همان سرزمین شام است که ابراهیم به آنجا هجرت کرد؛ و لوط نخستین کسی بود که به او ایمان آورد و همراهش هجرت نمود، چنانکه خدای متعال میفرماید: «فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ وَ قٰالَ إِنِّي مُهٰاجِرٌ إِليٰ رَبِّي» (پس لوط به او ایمان آورد و گفت: من بهسوی پروردگارم هجرت میکنم؛ عنکبوت: ۲۶).