تفسیر آیهٔ ۶۳ سورهٔ مریم

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «تِلْكَ الْجَنَّهُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبٰادِنٰا مَنْ كٰانَ تَقِيًّا » (این همان بهشتی است که به هر یک از بندگانمان که پرهیزگار باشد به ارث می‌دهیم). ارث و وراثت آن است که مال یا چیزی شبیه آن، پس از آنکه شخص نخست به سبب مرگ یا کوچ‌کردن و مانند آن ترکش کرد، به دیگری منتقل شود. و چون بهشت به موجب وعدهٔ الهی—که مشروط به ایمان و عمل صالح است—در معرض بخشش به هر انسانی بود، اختصاص‌یافتن آن به پرهیزگاران، پس از محروم‌شدن دیگران از آن به‌خاطر تباه‌ساختن نماز و پیروی از شهوت‌ها، وراثتِ پرهیزگاران به شمار می‌آید. نظیر این کاربرد در سخن خدای متعال آمده است: «أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهٰا عِبٰادِيَ الصّٰالِحُونَ» (انبیاء: ۱۰۵) «که این زمین را بندگان شایسته‌ام به ارث خواهند برد»؛ و نیز فرموده است: «وَ قٰالُوا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي صَدَقَنٰا وَعْدَهُ وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّهِ حَيْثُ نَشٰاءُ فَنِعْمَ أَجْرُ الْعٰامِلِينَ» (زمر: ۷۴) «و گفتند: سپاس خدایی را که وعده‌اش را دربارهٔ ما راست گردانید و این سرزمین را به ما میراث داد تا در هر جای بهشت که بخواهیم منزل گزینیم؛ پس چه نیکوست پاداش عمل‌کنندگان!». این آیه—چنان‌که می‌بینی—میان به میراث دادن و پاداش جمع کرده است.