تفسیر آیهٔ ۴۸ سورهٔ مریم

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «وَ أَعْتَزِلُكُمْ وَ مٰا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ وَ أَدْعُوا رَبِّي عَسيٰ أَلاّٰ أَكُونَ بِدُعٰاءِ رَبِّي شَقِيًّا »؛ «و از شما و آنچه جز خدا می‌خوانید کناره می‌گیرم و پروردگارم را می‌خوانم؛ امید است که با خواندن پروردگارم محروم (و تیره‌بخت) نباشم». [ابراهیم (ع)] وعده داد که از آنان و بت‌هایشان کناره‌گیری کند و دوری گزیند تا با پروردگارش خلوت کند و نیایش را برای او خالص گرداند، به این امید که به سبب دعایش محروم و نگون‌بخت نباشد. و این‌که به امیدواری روی آورد بدان رو بود که این‌گونه سبب‌ها، یعنی دعا و روی آوردن به خدا و مانند آن، اسبابی نیستند که پاداشی را بر خدای متعال واجب سازند؛ بلکه پاداش دادن و سعادتمند ساختن و مانند آن صرفاً به تفضل از سوی اوست. افزون بر این، فرجام کارها معیار است و غیب را جز خدا کسی نمی‌داند؛ از این رو مؤمن باید همواره میان بیم و امید گام بردارد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۴۷ و ۴۸ با هم

ابراهیم (ع) در برابر بدرفتاریِ پدرش و تهدیدهای او که امنیت را از وی سلب می‌کرد، با سلامی پاسخ داد که دربردارندهٔ نیکی و امنیت‌بخشی بود، و به او وعده داد که از پروردگارش برای وی آمرزش بخواهد و از آنان و معبودانی که جز خدا می‌خوانند کناره‌گیری کند، همان‌گونه که پدرش به او فرمان داده بود روزگاری دراز از او دور شود.