تفسیر آیهٔ ۱۲۸ سورهٔ نحل

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « إِنَّ اللّٰهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ الَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ» (قطعاً خداوند با کسانی است که تقوا پیشه کرده‌اند و کسانی که آنان نیکوکارند)؛ یعنی تقوا و احسان، هر یک سببی مستقل در برخورداری از یاریِ الهی، باطل ساختن مکر دشمنان دین و دفع نیرنگِ آنان است؛ پس این آیه بیان علّت برای فرمودهٔ پیشین است که: « وَ لاٰ تَكُ فِي ضَيْقٍ مِمّٰا يَمْكُرُونَ» (و از آنچه مکر می‌ورزند در تنگنا مباش)، و وعده‌ای به نصرت و پیروزی است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۲۶ تا ۱۲۸ با هم

مضمون این سه آیه [آیات ۱۲۶ تا ۱۲۸] به آیات مدنی شبیه‌تر است تا آیات مکی؛ و روایاتی از طریق هر دو مذهب (شیعه و اهل‌سنت) نقل شده است که این آیات در هنگام بازگشت پیامبر (ص) از جنگ احد نازل شده‌اند، و این روایات در «بحث روایی» خواهد آمد؛ هرچند ممکن است پیوستگی و اتصال آن‌ها به آیات پیشین را به وجهی توجیه کرد، همان‌طور که برخی مفسران بدان پرداخته‌اند.

تفسیر آیه‌های ۱۲۵ تا ۱۲۸ با هم

از نکاتی که باید به آن توجه داشت این است که آیهٔ پیش از این سه آیه [آیهٔ ۱۲۵]، در مقایسه با این سه آیه، غرض و هدف اصلیِ سوره را جامع‌تر در بر دارد؛ و دیگر این‌که آیات این سوره، صرف‌نظر از سخن خدای متعال: « وَ الَّذِينَ هٰاجَرُوا» (و کسانی که هجرت کردند؛ نحل: ۴۱ و ۱۱۰) و سخن او: ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱۲۶ تا ۱۲۸ با هم

«مَنْ كَفَرَ بِاللّٰهِ مِنْ بَعْدِ إِيمٰانِهِ» (هر کس پس از ایمانش به خدا کفر ورزد؛ نحل: ۱۰۶) تا پایان چند آیه بعد، و نیز سخن او: « وَ إِنْ عٰاقَبْتُمْ» (و اگر مجازات کردید؛ نحل: ۱۲۶) تا پایان سوره، سیاق و ساختاری یگانه و به هم‌پیوسته دارند.