تفسیر آیهٔ ۸۲ سورهٔ حجر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و کلام الهی که می‌فرماید: « وَ كٰانُوا يَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبٰالِ بُيُوتاً آمِنِينَ » (و از کوه‌ها خانه‌هایی می‌تراشیدند در حالی که در امان بودند)؛ یعنی آنان در غارها و اشکفت‌هایی که در دل سنگ‌ها تراشیده شده بود سکونت می‌کردند و به پندار خود، از حوادث زمینی و آسمانی در امان بودند.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۵۰، ۸۲ و ۸۳ با هم

نظیر این اشاره و نکته‌پردازی، در پایان داستان اصحاب حجر در ادامهٔ سوره نیز آمده است؛ آنجا که سخن الهی: « وَ كٰانُوا يَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبٰالِ بُيُوتاً آمِنِينَ » (و از کوه‌ها خانه‌هایی امن می‌تراشیدند؛ حجر: ۸۲) بی‌درنگ به « فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَهُ مُصْبِحِينَ » (پس به هنگام صبح، بانگ مرگبار آنان را فروگرفت؛ حجر: ۸۳) پیوسته است. همهٔ این‌ها برای آن است که معنای سخن خدای متعال در آغاز کلام روشن شود که فرمود: « وَ أَنَّ عَذٰابِي هُوَ الْعَذٰابُ الْأَلِيمُ » (و این‌که عذاب من همان عذاب دردناک است؛ حجر: ۵۰). پس این نکته را دریاب!