تفسیر آیهٔ ۲۴ سورهٔ هود

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «مَثَلُ الْفَرِيقَيْنِ كَالْأَعْمىٰ وَ الْأَصَمِّ وَ الْبَصِيرِ وَ السَّمِيعِ هَلْ يَسْتَوِيٰانِ مَثَلاً أَ فَلٰا تَذَكَّرُونَ» (مَثَل این دو گروه، مانند نابینا و ناشنوا، و بینا و شنواست؛ آیا در مَثَل یکسانند؟ پس آیا پند نمی‌گیرید؟؛ هود: ۲۴). «مَثَل» همان صفت و وصف است، و کاربرد غالبِ آن در مَثَل رایج (ضرب‌المثل) است؛ یعنی بیان معنایی از معانیِ پوشیده بر شنونده به وسیلهٔ امری محسوس یا شبیه به محسوس که ذهن با آن انس دارد و فهم آن را درمی‌یابد، تا به واسطهٔ آن به معنای معقولی که بیانش مقصود بوده منتقل شود. مقصود از «دو گروه» نیز کسانی هستند که حال و روزشان در آیات گذشته بیان شد، و باقی آیه روشن است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۷ تا ۲۴ با هم

از همین‌جا نادرستی دیدگاه برخی از مفسران آشکار می‌شود؛ آنجا که این آیات هفت‌گانه —یعنی کلام الهیِ پیش‌رو— را چنین تفسیر کرده‌اند: این‌که کلام خدای متعال: « أَ فَمَنْ كٰانَ عَليٰ بَيِّنَهٍ مِنْ رَبِّهِ -إلي قوله -أَ فَلاٰ تَذَكَّرُونَ » (آیا کسی که از جانب پروردگارش بر حجتی روشن است... ادامه در متن کامل