وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٞ
و خود او نیز بر این [ناسپاسی‌اش] گواه است؛
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بحث روایی
تفسیر آیه‌های ۱ تا ۱۱ با هم
و گفته شده است: این سوره هنگامی نازل شد که پیامبر (ص) علی (ع) را به غزوهٔ «ذات‌السلاسل» فرستاد و ایشان بر دشمنان تاخت و آنان را درهم شکست؛ و این پس از آن بود که پیامبر بارها دیگر صحابه را به سوی آنان فرستاده بود، اما هر یک از آنان نزد پیامبر خدا (ص) بازگشته بودند. ادامه در متن کامل
و همین مطلب در روایتی طولانی از امام صادق (ع) نیز نقل شده است. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۷ سورهٔ عادیات، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۳۴۶ تا ۳۴۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/100/7/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ إِنَّهُ عَليٰ ذٰلِكَ لَشَهِيدٌ » (و خودِ او بر این امر گواه است)؛ ظاهرِ هماهنگی ضمیرها نشان می‌دهد که ضمیرِ « وَ إِنَّهُ » به انسان بازمی‌گردد. در این صورت، معنای اینکه انسان بر ناسپاسیِ خود شاهد است، آگاهیِ او از ناسپاسیِ ناپسند خویش و دریافتن و پذیرفتن آن در درون خود است.
بنابراین، معنا چنین است که بی‌گمان انسان بر ناسپاسیِ خود در برابر پروردگارش، گواه و آگاه است؛ پس این آیه در معنای سخن خدای متعال است: «بَلِ» (بلکه) «الْإِنسٰانُ عَلىٰ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ» (قیامت: ۱۴) «انسان بر نفس خویشتن بیناست».
و گفته شده است: ضمیر [در «إِنَّهُ»] به خداوند بازمی‌گردد؛ اما هماهنگی و سیاق ضمیرها با این دیدگاه سازگار نیست.