ٱلَّذِيٓ أَنقَضَ ظَهۡرَكَ
همان باری که پشتت را سنگین کرده [و به صدا درآورده] بود؛
تفسیر آیهٔ ۳ سورهٔ شرح، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۳۱۴ تا ۳۱۵ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/94/3/
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۲ و ۳ با هم
خدای متعال میفرماید: « وَ وَضَعْنٰا عَنْكَ وِزْرَكَ الَّذِي أَنْقَضَ ظَهْرَكَ » (و بار سنگینت را از تو برداشتیم؛ همان باری که بر پشتت سنگینی میکرد و صدایش را درمیآورد). «وِزر» به معنای بار سنگین است، و «إنقاض ظهر» شکستن پشت است، چنانکه صدایی از آن شنیده شود؛ مانند صدایی که از تخت و مانند آن هنگام قرار گرفتن بار سنگینی بر روی آن به گوش میرسد. و مراد از آن، نمایان شدنِ نهایتِ سنگینیِ آن بار بر پیامبر است.