تفسیر آیهٔ ۱۲۰ سورهٔ توبه

مَا كَانَ لِأَهۡلِ ٱلۡمَدِينَةِ وَمَنۡ حَوۡلَهُم مِّنَ ٱلۡأَعۡرَابِ أَن يَتَخَلَّفُواْ عَن رَّسُولِ ٱللَّهِ وَلَا يَرۡغَبُواْ بِأَنفُسِهِمۡ عَن نَّفۡسِهِۦۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمۡ لَا يُصِيبُهُمۡ ظَمَأٞ وَلَا نَصَبٞ وَلَا مَخۡمَصَةٞ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ وَلَا يَطَـُٔونَ مَوۡطِئٗا يَغِيظُ ٱلۡكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنۡ عَدُوّٖ نَّيۡلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِۦ عَمَلٞ صَٰلِحٌۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجۡرَ ٱلۡمُحۡسِنِينَ

سزاوار نبود که اهل مدینه و بادیه‌نشینانِ پیرامونشان از همراهی رسول خدا بازمانند و جان خویش را از جان او عزیزتر بشمارند. این از آن روست که هیچ تشنگی، رنج و گرسنگی‌ای در راه خدا به آنان نمی‌رسد، و در هیچ سرزمینی که کافران را به خشم می‌آورد گام نمی‌نهند، و هیچ گزندی به دشمن وارد نمی‌آورند مگر آنکه به سبب آن کاری شایسته برایشان ثبت می‌شود؛ همانا خدا پاداش نیکوکاران را تباه نمی‌کند.