فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٖ وَلَا نَاصِرٖ
پس او را نه هیچ نیرویی [برای دفاع از خود] خواهد بود و نه یاوری.
تفسیر آیهٔ ۱۰ سورهٔ طارق، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۲۶۰ تا ۲۶۲ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/86/10/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « فَمٰا لَهُ مِنْ قُوَّهٍ وَ لاٰ نٰاصِرٍ » (پس او را نه نیرویی است و نه یاوری). یعنی انسان در خود توانی ندارد که به سبب آن از عذاب خدا در امان بماند، و یاوری هم ندارد که آن عذاب را از او برگرداند؛ یعنی در آنجا هیچ قدرتی نیست که گزند را از او دور سازد، نه از سوی خودش و نه از جانب دیگری.
بحث روایی
و در «تفسیر قمی»، دربارهٔ سخن خدای متعال: « فَمٰا لَهُ مِنْ قُوَّهٍ وَ لاٰ نٰاصِرٍ »، آمده است: «او هیچ نیرویی ندارد که با آن بر آفریدگار خویش چیره شود، و از سوی خداوند نیز هیچ یاوری ندارد که اگر خدا برای او گزند و عذابی بخواهد، یاریاش کند.»