وَأَلۡقَتۡ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتۡ
و آنچه را در درون دارد بیرون افکند و تهی گردد،
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بحث روایی
تفسیر آیه‌های ۳ و ۴ با هم
و در تفسیر قمی دربارهٔ سخن الهی: « وَ إِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ وَ أَلْقَتْ مٰا فِيهٰا وَ تَخَلَّتْ » (و آنگاه که زمین کشیده و گسترده شود، و آنچه را در درون دارد بیرون افکند و تهی گردد) آمده است که فرمود: «تمد الأرض فتنشق فيخرج الناس منها» (زمین کشیده و مسطح می‌شود، پس شکاف برمی‌دارد و مردم از درون آن بیرون می‌آیند).
تفسیر آیهٔ ۴ سورهٔ انشقاق، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۲۴۲ تا ۲۴۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/84/4/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ أَلْقَتْ مٰا فِيهٰا وَ تَخَلَّتْ » (و آنچه در درون داشت بیرون افکند و تهی گشت)؛ یعنی زمین آنچه از مردگان در درون خود داشت بیرون افکند و در خالی‌شدن از آنان نهایت تلاش را به کار بست و به‌کلی از آنان تهی شد.
و گفته شده است: مراد، بیرون افکندن مردگان و گنج‌هاست؛ همان‌گونه که خدای متعال می‌فرماید: «وَ أَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقٰالَهٰا» (و زمین بارهای سنگینش را بیرون افکند؛ زلزال: ۲). و گفته شده است: معنایش این است که آنچه را در درون داشت بیرون افکند و از آنچه بر پشتش بود، از کوه‌ها و دریاها، تهی شد؛ و شاید وجه نخست از همه نزدیک‌تر [به صواب] باشد.