تفسیر آیهٔ ۲ سورهٔ انشقاق

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ أَذِنَتْ لِرَبِّهٰا وَ حُقَّتْ » (و به پروردگارش گوش فرا داد و سزاوار بود چنین کند)؛ واژهٔ «إذن» به معنای گوش‌فراردادن و شنیدن است، و نام‌گذاری اندام شنوایی به «أُذُن» (گوش) نیز از همین ریشه است، و این تعبیر مجاز از تسلیم‌شدن و فرمان‌برداری است. « حُقَّتْ » یعنی سزاوار و شایسته گردانیده شد که گوش فرادهد؛ بنابراین معنای آیه چنین است: و آسمان از پروردگار خود اطاعت کرد و تسلیم او شد، و سزاوار و شایسته بود که گوش فرا دهد و اطاعت کند.