تفسیر آیهٔ ۴۵ سورهٔ نازعات

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « إِنَّمٰا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشٰاهٰا » (تو تنها بیم‌دهندهٔ کسی هستی که از آن پروا دارد)؛ یعنی ما تو را تنها به بیم‌دادنِ کسی مکلف ساخته‌ایم که از قیامت می‌ترسد، نه خبر دادن از زمان برپایی قیامت، تا بخواهی هرگاه دربارهٔ زمانش از تو پرسیدند پاسخشان دهی. بنابراین حصر در این آیه، قصرِ اِفراد (منحصر ساختن شأن به یک کار از میان دو کار) است که شأن پیامبر (ص) را فقط در بیم دادن منحصر می‌کند و آگاهی از زمان قیامت و تعیین آن را برای کسی که پرسش می‌کند، از او نفی می‌نماید.

مراد از خشیت (بیم و ترس)، به مقتضای این مقام، ترسی است که هنگام یادآوری قیامت پدید می‌آید؛ یعنی داشتن زمینه و استعداد خشیت (شأنیت داشتن)، نه بالفعل بودنِ آن پیش از هشدار دادن.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۴۲ تا ۴۶ با هم

این آیات به پرسش آنان دربارهٔ زمان برپایی قیامت می‌پردازد و آن را رد می‌کند، با این بیان که علم به آن نزد هیچ‌کس جز خدا نیست و او این دانش را ویژهٔ خود ساخته است. ادامه در متن کامل

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۴۲ تا ۴۶ با هم

مشرکان مکه از روی ریشخند از پیامبر (ص) پرسیدند: «قیامت چه وقت برپا می‌شود؟» پس آیاتِ « يَسْئَلُونَكَ عَنِ السّٰاعَهِ أَيّٰانَ مُرْسٰاهٰا » (از تو دربارهٔ قیامت می‌پرسند که چه وقت فرا می‌رسد؟) [تا پایان سوره] نازل شد. ادامه در متن کامل