فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلۡأٓخِرَةِ وَٱلۡأُولَىٰٓ
پس خدا او را به کیفرِ آخرت و دنیا گرفتار ساخت.
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۱۵ تا ۲۶ با هم
خدای متعال میفرماید: « هَلْ أَتٰاكَ حَدِيثُ مُوسيٰ » (آیا داستان موسی به تو رسیده است؟). ادامه در متن کامل
در این داستان، برای مشرکانی که رستاخیز را انکار میکردند و این انکار را دستاویزی برای رد کردن دعوت دینی ساخته بودند، پند و هشداری است؛ زیرا اگر معاد در کار نباشد، تشریع دین و احکام الهی معنایی نخواهد داشت. ادامه در متن کامل
گذشته از همهٔ اینها، در این داستان برهانی بر وقوع رستاخیز و پاداش و کیفر وجود دارد؛ چرا که هلاکت فرعون و لشکریانش با آن نابودی هولناک، دلیلی روشن بر حقانیت رسالت موسی از سوی خدا به سوی مردم است. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۲۵ سورهٔ نازعات، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۱۸۶ تا ۱۸۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/79/25/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « فَأَخَذَهُ اللّٰهُ نَكٰالَ الْآخِرَهِ وَ الْأُوليٰ » (پس خداوند او را به کیفر عبرتآموزِ آخرت و دنیا گرفتار ساخت)؛ «أخذ» کنایه از عذاب کردن است، و «نکال» عذابی است که هر کس آن را ببیند یا وصفش را بشنود، از ارتکاب کاری مشابه آن بازمیایستد. عذاب آخرت نیز نکال (عبرتآموز و بازدارنده) است؛ چرا که شأن آن، بازداشتنِ شنونده از دست زدن به گناهی است که به چنان کیفری میانجامد، همانگونه که عذابِ ریشهکنکننده در دنیا نیز نکال است.
و معنای آیه چنین است: پس خدا فرعون را فرا گرفت؛ یعنی او را عذاب نمود و به کیفر عبرتآموزِ آخرت و دنیا مجازات کرد. اما عذاب دنیا، غرق کردنِ او و لشکریانش بود، و عذاب آخرت، عذاب او پس از مرگ است؛ بنابراین مقصود از «اُولیٰ» و «آخِره»، دنیا و آخرت است.
و گفته شده است: مراد از «آخِره» (سخنِ واپسین)، سخن پایانیِ اوست که گفت: « أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْليٰ » (من پروردگار والاتر شما هستم) و مراد از «اُولیٰ» (سخنِ نخستین)، سخن پیشین اوست که پیش از آن گفت: « مٰا عَلِمْتُ لَكُمْ مِنْ إِلٰهٍ غَيْرِي » (من برای شما معبودی جز خودم سراغ ندارم)؛ پس خداوند او را به سبب این دو سخن گرفت و به کیفر آن دو مجازات کرد؛ اما این معنا خالی از ابهام و پوشیدگی نیست.
و گفته شده است: مراد از «اُولیٰ»، همان تکذیب و نافرمانی اوست که در آغاز داستان یاد شد و مراد از «اُخریٰ»، سخنِ «أنا ربکم الأعلی» است که در پایان داستان آمد؛ و این معنا نیز مانند معنای قبلی است (پوشیدگی دارد).
و گفته شده است: «اُولیٰ» نخستین گناهان او و «اُخریٰ» واپسینِ آنهاست و معنا این است که خداوند او را به کیفر همهٔ گناهانش گرفتار ساخت؛ و این وجه نیز خالی از پوشیدگی نیست.