تفسیر آیهٔ ۲۶ سورهٔ نازعات

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « إِنَّ فِي ذٰلِكَ لَعِبْرَهً لِمَنْ يَخْشيٰ » (بی‌گمان در این [سرگذشت]، برای هر کس که پروا دارد، پند و عبرتی است). اشاره در این آیه به داستان موسی است، و ظاهراً مفعولِ « يَخْشيٰ » به قصد تعمیم نادیده گرفته شده و از آن صرف‌نظر شده است. معنا چنین است که در این سرگذشت—سرگذشت موسی—قطعاً پندی است برای کسی که اهل خشیت و پروا باشد و در غریزه‌اش بیم از بدفرجامی و عذاب نهفته باشد؛ و طبع انسان نیز چنین است؛ پس در این ماجرا برای هر کس که انسانی با فطرت سالم و راستین باشد، مایهٔ عبرت است.

و گفته شده است: مفعول در تقدیر است و عبارت در اصل «لمن یخشی الله» (برای کسی که از خدا بترسد) بوده است؛ اما وجه پیشین رساتر است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۵ تا ۲۶ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « هَلْ أَتٰاكَ حَدِيثُ مُوسيٰ » (آیا داستان موسی به تو رسیده است؟). ادامه در متن کامل

در این داستان، برای مشرکانی که رستاخیز را انکار می‌کردند و این انکار را دستاویزی برای رد کردن دعوت دینی ساخته بودند، پند و هشداری است؛ زیرا اگر معاد در کار نباشد، تشریع دین و احکام الهی معنایی نخواهد داشت. ادامه در متن کامل

گذشته از همهٔ این‌ها، در این داستان برهانی بر وقوع رستاخیز و پاداش و کیفر وجود دارد؛ چرا که هلاکت فرعون و لشکریانش با آن نابودی هولناک، دلیلی روشن بر حقانیت رسالت موسی از سوی خدا به سوی مردم است. ادامه در متن کامل