فَإِذَا ٱلنُّجُومُ طُمِسَتۡ
پس آنگاه که ستارگان بیفروغ شوند،
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۸ تا ۱۱ با هم
خدای متعال میفرماید: « فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ -إلي قوله- أُقِّتَتْ » (پس هنگامی که ستارگان بیفروغ شوند... ادامه در متن کامل
خدای سبحان روز موعود را با یادکردن رویدادهایی شناسانده است که همراه با برافتادن جهان انسانی و گسستن نظام دنیوی رخ میدهند؛ مانند بیفروغشدن ستارگان، شکافتن زمین، درهمکوبیدهشدن کوهها و دگرگونی این نظام به نظامی دیگر و متفاوت با آن. ادامه در متن کامل
از بیانات قرآن و سنّت بهروشنی و بداهت دانسته میشود که نظام زندگی با همهٔ شئونش در آخرت، غیر از نظام آن در دنیاست. ادامه در متن کامل
بنابراین، شناساندنِ نشئهٔ رستاخیز و جزا از سوی خدای متعال با نشانههایی که در آنها با ویرانیِ بنیاد زمین، از جا کندهشدن کوهها، شکافتهشدن آسمان، بیفروغگشتن ستارگان و مانند اینها طومار دنیا در هم پیچیده میشود، از قبیل شناساندنِ یک نشئه با فروپاشی نظام حاکم بر نشئهای دیگر است. ادامه در متن کامل
تفسیر آیههای ۸ و ۱۵ با هم
و در این آیه نفرینی علیه تکذیبکنندگان نهفته است؛ و با ذکر آن، از آوردن جواب شرطِ «إذا» در آیهٔ « فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ » (پس هنگامی که ستارگان بیفروغ شوند...) تا آخر آیات، بینیازی حاصل شده است؛ و تقدیر کلام چنین است: «پس هنگامی که چنین و چنان شود، آن عذابی که به سبب تکذیب به شما وعده داده شده است واقع خواهد شد»، یا تقدیر چنین است: «پس هنگامی که چنین و چنان شود، روز جداسازی برپا خواهد شد و تکذیبکنندگانش هلاک میشوند».
بحث روایی
تفسیر آیههای ۸، ۹ و ۱۱ با هم
و در همان کتاب، در روایت ابوالجارود از امام باقر (ع) ذیل سخن خداوند: « فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ » آمده است: «فطمسها ذهاب ضوئها»؛ بینور شدن ستارگان، همان از میان رفتن روشناییِ آنهاست؛ و دربارهٔ « وَ إِذَا السَّمٰاءُ فُرِجَتْ » فرمود: «تفرج و تنشق»؛ شکافته و پارهپاره میشود؛ و دربارهٔ « وَ إِذَا الرُّسُلُ أُقِّتَتْ » فرمود: «بعثت في أوقات مختلفه»؛ [پیامبران] در زمانهای گوناگون برانگیخته شدهاند.
تفسیر آیهٔ ۸ سورهٔ مرسلات، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۱۴۸ تا ۱۵۰ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/77/8/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
پس اینکه میفرماید: « فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ »، یعنی اثر آنها از جمله نور و جز آن محو گردد؛ و «طَمْس» به معنای از میان بردن اثر با محو کردن است. خدای متعال میفرماید: «وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ» (تکویر: ۲؛ «و آنگاه که ستارگان تیرهگون شوند»).
بحث روایی
و در تفسیر قمی، ذیل کلام خدای متعال که میفرماید: « فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ »، آمده است: فرمود «يذهب نورها و تسقط»؛ نور آنها از بین میرود و فرو میریزند.