تفسیر آیهٔ ۱۷ سورهٔ مزمل

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « فَكَيْفَ تَتَّقُونَ إِنْ كَفَرْتُمْ يَوْماً يَجْعَلُ الْوِلْدٰانَ شِيباً » (پس اگر کفر ورزید، چگونه خود را از روزی که کودکان را سپیدموی می‌گرداند نگاه می‌دارید؟). نسبت دادن «اتقاء» (پروا داشتن و خود را نگه داشتن) به «روز»، مجاز عقلی است و مقصود از آن، نگه داشتنِ خود از عذابی است که در آن روز وعده داده شده است؛ بنا بر این، «يَوْماً» مفعول‌به برای فعل «تَتَّقُونَ» است. و برخی گفته‌اند: مفعول « تَتَّقُونَ » محذوف است و « يَوْماً » ظرف برای آن است، و تقدیر کلام چنین است: «فكيف تتقون العذاب الكائن في يوم» (پس چگونه از عذابی که در آن روز است پروا می‌کنید؟). و گفته شده است: مفعول محذوف است و « يَوْماً » ظرف برای خودِ پروا کردن است؛ و نظرات دیگری نیز گفته شده است.

و سخن خدا: « يَجْعَلُ الْوِلْدٰانَ شِيباً » (کودکان را سپیدموی می‌گرداند)؛ واژهٔ «شِیب» جمع «أشْیَب» (سپیدموی) در برابر جوان است؛ و سپیدموی گرداندنِ کودکان، کنایه از شدت و هولناکیِ آن روز است، نه طولانی بودنش.