تفسیر آیهٔ ۷ سورهٔ نوح

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ إِنِّي كُلَّمٰا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصٰابِعَهُمْ فِي آذٰانِهِمْ وَ اسْتَغْشَوْا ثِيٰابَهُمْ » (و من هر بار که آنان را دعوت کردم تا بیامرزی‌شان، انگشتانشان را در گوش‌های خود نهادند و جامه‌هایشان را به سر و روی خود کشیدند...) تا آخر آیه. آمرزشِ خدای متعال را هدف دعوت خود آورده، در حالی که اصلِ سخن «دعوتهم ليؤمنوا فتغفر لهم» (آنان را فراخواندم تا ایمان آورند و تو بیامرزی‌شان) بوده است؛ زیرا مقصودْ اشاره به این بود که او در دعوتش خیرخواه آنان بود و جز آنچه مایهٔ خیر دنیا و آخرتشان است چیزی نمی‌خواست.

و این سخن او که: « جَعَلُوا أَصٰابِعَهُمْ فِي آذٰانِهِمْ » کنایه از سر باز زدنِ آنان از گوش‌سپردن به دعوت اوست. و این سخن که: « وَ اسْتَغْشَوْا ثِيٰابَهُمْ » یعنی با لباس‌هایشان سر و روی خود را پوشاندند تا مرا نبینند و سخنم را نشنوند، و این کنایه از بیزاری و گوش‌ندادن به سخن اوست.

و این سخن او که: « وَ أَصَرُّوا وَ اسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبٰاراً » یعنی بر نشنیدن پافشاری کردند و از پذیرش دعوتم سرکشی و کبر ورزیدند، کبر ورزیدنی شگفت‌انگیز.