وَقَدۡ خَلَقَكُمۡ أَطۡوَارًا
در حالی که او شما را در مراحل و حالت‌های گوناگون آفریده است.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۱۳ و ۱۴ با هم
چکیدهٔ این برهان چنین است: چه چیزی شما را به انکار پروردگاریِ خدای متعال — که الوهیت و شایستگیِ عبادت را در پی دارد — و ناامیدی از ثباتِ ربوبیت او واداشته است؟ در حالی که خود می‌دانید او شما و جهانی را که در آن زندگی می‌کنید به مرحله‌ها و حالت‌های گوناگونی آفریده که هرگز از این نظامِ جاری در آن جداشدنی نیست؛ و تدبیر هستی و انسان‌های درون آن نیز چیزی جز همین دگرگونی‌های آفریده‌شده در اجزای جهان و نظام جاری در آن نیست. بنابراین، آفریدگار بودنِ خدای متعال عینِ مالک و مدبر بودنِ اوست؛ پس تنها او پروردگار است و هیچ پروردگاری جز او نیست، از این رو واجب است که فقط او به عنوان معبودِ یکتا برگزیده شود.
تفسیر آیهٔ ۱۴ سورهٔ نوح، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۳۱ تا ۳۲ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/71/14/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ قَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوٰاراً » (در حالی که شما را مرحله‌به‌مرحله و در حالت‌های گوناگون آفرید)؛ این جمله حال است از فاعلِ « لاٰ تَرْجُونَ » (امید ندارید/باور ندارید)؛ و «اطوار» جمع «طور» است و آن، اندازه و مرزِ هر چیز و حالتی است که بر آن قرار دارد.
چکیدهٔ معنا چنین است: شما برای خدا هیچ ثباتی در پروردگاری باور ندارید، در حالی که او شما را مرحله‌ای پس از مرحلهٔ دیگر پدید آورده که مرحله‌ای تازه را در پی دارد؛ تک‌تک شما را ابتدا از خاک، سپس نطفه، آن‌گاه علقه (خون‌بسته)، سپس مضغه (گوشت جویده‌شده)، پس از آن جنین، سپس کودک، آن‌گاه جوان و سپس کهنسال آفرید؛ و جامعهٔ شما را نیز با افرادی گوناگون از نظر مرد و زن بودن، رنگ‌ها، چهره‌ها، نیرومندی و ناتوانی و جز این‌ها پدید آورد؛ و آیا این جز همان تدبیر است؟ پس او تدبیرکنندهٔ کار شماست و بنابراین او پروردگار شماست.