تفسیر آیهٔ ۱ سورهٔ نوح

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « إِنّٰا أَرْسَلْنٰا نُوحاً إِليٰ قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذٰابٌ أَلِيمٌ » (ما نوح را به‌سوی قومش فرستادیم که قوم خود را پیش از آنکه عذابی دردناک به سراغشان آید، هشدار ده). عبارت « أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ » (که قوم خود را هشدار ده) تا آخر آیه، تفسیر و توضیحِ رسالت اوست؛ یعنی به او وحی فرستادیم که هشدار بده.

این سخن دلالت دارد بر اینکه قوم نوح به سبب شرک و گناهانشان در معرض عذاب قرار داشتند؛ چنان‌که سخن بازگو شده از آن حضرت در آیهٔ بعد نیز بر همین معنا گواهی می‌دهد: « اُعْبُدُوا اللّٰهَ وَ اتَّقُوهُ » (خدا را بپرستید و از او پروا بدارید). زیرا انذار همان بیم‌دادن است و بیم‌دادن همواره از خطری احتمالی صورت می‌گیرد که اگر پروا و پیشگیری در کار نباشد، دفع‌کننده‌ای نخواهد داشت. همچنین عبارتِ « مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذٰابٌ أَلِيمٌ » (پیش از آنکه عذابی دردناک به سراغشان آید) می‌رساند که این عذاب متوجه آنان است و اگر از آن پروا نکنند، رهایشان نخواهد کرد.