تفسیر آیهٔ ۱۰۸ سورهٔ اعراف

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ نَزَعَ يَدَهُ فَإِذٰا هِيَ بَيْضٰاءُ لِلنّٰاظِرِينَ » (و دست خود را بیرون کشید و ناگهان برای بینندگان، سپید و درخشان بود)؛ یعنی دستش را از گریبانش بیرون کشید، همان‌گونه که این سخن خدای متعال بر آن دلالت دارد: «وَ اضْمُمْ يَدَكَ إِليٰ جَنٰاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضٰاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ» (طه: ۲۲؛ و دستت را به پهلویت بچسبان تا سپید و درخشان، بی‌هیچ عیب و گزندی، بیرون آید)،

و نیز سخن دیگرش: «اسْلُكْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضٰاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ» (قصص: ۳۲؛ دستت را در گریبانت ببر تا سپید و درخشان، بی‌هیچ آسیبی، بیرون آید).

گرچه در روایات آمده است که دست موسی (ع) هنگام معجزه‌کردن مانند خورشیدِ تابان می‌درخشید، اما آیات قرآن بیش از این بازگو نمی‌کنند که آن دست برای بینندگانْ سپید و درخشان بیرون می‌آمد؛ با این حال، معجزه‌بودنِ این نشانه بیانگر آن است که دست چنان سپید می‌شد که هیچ بیننده‌ای در معجزه‌آسا و خارق‌العاده بودنِ آن تردید نمی‌کرد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۰۳ تا ۱۲۶ با هم

آنچه خداوند در کتاب خود از داستان آمدن موسی به‌سوی فرعون با آن رسالتی که خدا به او داده بود و او را با معجزهٔ عصا و دست درخشان همراه برادرش هارون تأیید کرد و آوردن آن دو نشانه، سپس گردآوری ساحران به دست فرعون و رویارویی با جادوی آنان، و چیره ساختن معجزهٔ موسی بر سحر آنان از سوی خداوند و ایمان آوردن ساحران حکایت فرموده، در مجموع از آنچه در این آیات آمده فراتر نمی‌رود. ادامه در متن کامل