تفسیر آیهٔ ۲۲ سورهٔ طه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «وَ اضْمُمْ يَدَكَ إِليٰ جَنٰاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضٰاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ آيَهً أُخْريٰ » (و دستت را به پهلویت بچسبان تا سپید و درخشان، بی‌هیچ عیب و بیماری‌ای، به عنوان معجزه‌ای دیگر بیرون آید). «ضمّ» به معنای جمع‌کردن است؛ و «جَناح» به معنای بال پرنده، دست، بازو و زیر بغل آمده است، و چه بسا در اینجا معنای اخیر مراد باشد تا با فرمودهٔ دیگر خدا هم‌معنا شود که: «أَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ » (دستت را در گریبانت ببر). «سوء» نیز هرگونه بدی و زشتی است؛ گفته‌اند در این آیه کنایه از بیماریِ برص (پیسی) است. معنای آیه چنین است: دستت را زیر بغلت جمع کن، یعنی آن را در گریبانت ببر، تا سپید و درخشان بدون بیماری پیسی یا هر حالت ناپسند دیگری بیرون آید.

و عبارتِ «آيَهً أُخْريٰ » (به عنوان نشانه‌ای دیگر) حال است از ضمیر «تَخْرُج»، و در آن اشاره‌ای است به اینکه تبدیل‌شدن عصا به مار، نشانه و معجزهٔ نخست بود و دست سپید، معجزه‌ای دیگر؛ و خدای متعال در این باره می‌فرماید: «فَذٰانِكَ بُرْهٰانٰانِ مِنْ رَبِّكَ إِليٰ فِرْعَوْنَ وَ مَلاَئِهِ» (پس این دو، دو برهان و نشانهٔ آشکار از جانب پروردگار تواند برای فرعون و اشراف قومش؛ قصص: ۳۲).