تفسیر آیهٔ ۷ سورهٔ حاقه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « سَخَّرَهٰا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيٰالٍ وَ ثَمٰانِيَهَ أَيّٰامٍ حُسُوماً فَتَرَي الْقَوْمَ فِيهٰا صَرْعيٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجٰازُ نَخْلٍ خٰاوِيَهٍ » ([خداوند] آن تندباد را هفت شب و هشت روز پیاپی بر آنان مسلط ساخت؛ پس در آن مدت، آن قوم را می‌دیدی که بر زمین افتاده و هلاک شده‌اند، گویی تنه‌های فروافتاده و میان‌تهیِ نخل‌هایند). تسخیر باد بر آنان یعنی چیره ساختن آن بر ایشان. «حُسُوم» جمع «حاسم» (مانند شُهود جمع شاهد) از ریشهٔ «حَسْم» به معنای تکرار پی‌درپی داغ نهادن است، و در اینجا صفت برای «سبع» می‌باشد؛ یعنی هفت شب و هشت روز پی‌درپی و ناگسستنی. «صَرْعَى» جمع «صَریع» (بر زمین افتاده و بی‌جان)، «أَعْجَاز» جمع «عَجُز» به معنای بخش پایانی و انتهای هر چیز، و «خَاوِيَة» به معنای میان‌تهی و بر زمین افکنده است؛ و معنای آیه روشن است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۴ تا ۱۲ با هم

این آیه و آیات پس از آن تا پایان نُه آیه، گرچه برای اشارهٔ اجمالی به سرگذشت قوم نوح، عاد، ثمود، فرعون و اقوام پیش از او و شهرهای واژگون‌شده (قوم لوط) و هلاکت آنان سوق یافته است، اما در حقیقت بیانگر برخی از اوصاف «حاقّه» است؛ و آن وصف اینکه خداوند امت‌های فراوانی را به سبب تکذیب آن نابود ساخته است. ادامه در متن کامل

حاصل معنا این است: «حاقّه» همان حادثهٔ کوبنده‌ای است که قوم ثمود، عاد، فرعون، اقوام پیش از او، شهرهای واژگون‌شده و قوم نوح آن را تکذیب کردند؛ پس خداوند آنان را به مؤاخذه‌ای سخت و فزاینده فروگرفت و با عذابی ریشه‌کن‌کننده نابودشان ساخت. ادامه در متن کامل