سورهٔ ۶۹ · جلد ۱۹ المیزان

تفسیر آیهٔ ۱۴ سورهٔ حاقه

وحملت الأرض والجبال فدكتا دكة وحدة

سورهٔ ۶۹ · آیهٔ ۱۴

وَحُمِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ وَٱلۡجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةٗ وَٰحِدَةٗ

و زمین و کوه‌ها از جا برداشته شوند و با یک ضربت درهم کوبیده و متلاشی گردند،

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ حُمِلَتِ الْأَرْضُ وَ الْجِبٰالُ فَدُكَّتٰا دَكَّهً وٰاحِدَهً » (و زمین و کوه‌ها برداشته شوند و با یک بار کوبیده شدن متلاشی گردند). «دَکّ» کوبیدنی شدیدتر از «دَقّ» (خرد کردن معمول) است و به‌معنای شکستن چیزی و دگرگون ساختن آن به ذراتی ریز است. برداشته شدنِ زمین و کوه‌ها کنایه از احاطه و چیرگی قدرت الهی بر آن‌هاست؛ و توصیفِ کوبیده شدن به «یک‌بار» اشاره به سرعت متلاشی شدن آن‌ها دارد، به‌گونه‌ای که به کوبیدن دومی نیازی نباشد.

ادامهٔ تفسیر در متن کامل ←

تفسیر آیهٔ ۱۴ سورهٔ حاقه، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۹، صفحهٔ ۳۹۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/69/14/

گزارش خطا در ترجمهٔ این آیه

تفسیرهای دیگر

برو به تفسیر معنوی