تفسیر آیهٔ ۷ سورهٔ ملک

تفسیر این آیه در المیزان

بحث روایی

و در همان کتاب دربارهٔ سخن خدای متعال: « سَمِعُوا لَهٰا شَهِيقاً » (صدایی هولناک و زوزه‌مانند از آن می‌شنوند) آمده است: فرمود: «[یعنی] صدایی کوبنده و سهمگین.»

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۷ و ۸ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « إِذٰا أُلْقُوا فِيهٰا سَمِعُوا لَهٰا شَهِيقاً وَ هِيَ تَفُورُ تَكٰادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِ » (چون در آن افکنده شوند، از آن صدایی خروشان چون دم‌کشیدنِ تند می‌شنوند در حالی که می‌جوشد، نزدیک است از شدت خشم پاره‌پاره شود).
راغب گفته است: «الشهيق طول الزفير و هو رد النفس و الزفير مده»؛ شهیق، طولانی بودنِ زفیر و بازگرداندن نَفَس به درون است، و زفیر، کشیدنِ نَفَس [به بیرون] است (پایان سخن او). و فوران—چنان‌که در مجمع‌البیان آمده—«ارتفاع الغليان» یعنی بالا آمدن جوشش است؛ «التميز» به معنای «التقطع و التفرق» یعنی پاره‌پاره شدن و از هم جدا گشتن است، و «الغيظ» به معنای «شدة الغضب» یعنی شدت خشم است. معنای آیه چنین است: هنگامی که کافران در جهنم افکنده شوند، از آن صدایی شبیه دم‌کشیدنِ عمیق می‌شنوند—یعنی جهنم آنان را به درون خود می‌کشد، همان‌طور که هوا با دَم به درون سینه کشیده می‌شود—در حالی که به همراه آنان می‌جوشد و ایشان را بالا و پایین می‌برد، و نزدیک است از شدت خشم از هم فرو پاشد.