تفسیر آیهٔ ۲۷ سورهٔ ملک

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « فَلَمّٰا رَأَوْهُ زُلْفَهً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا » (پس چون آن را نزدیک دیدند، چهره‌های کسانی که کافر شدند، اندوهگین و دگرگون شد) تا آخر آیه. «زُلْفَة» به معنای نزدیکی است و مراد از آن [در اینجا]، «نزدیک» است، یا اینکه از بابِ [مبالغه است، مانند] «زیدٌ عدلٌ» (که مصدر به جای صفت نشسته است)؛ و ضمیر در « رَأَوْهُ » (آن را دیدند) به «وعده» برمی‌گردد، و گفته شده به «عذاب» بازمی‌گردد؛ و معنا چنین است:

پس هنگامی که کافران آن وعدهٔ یادشده را نزدیک دیدند که بر آنان سایه افکنده است، این پیشامد چهره‌های کافران را بدحال و گرفته ساخت، به‌گونه‌ای که نشانهٔ ناامیدی و زیان‌کاری در سیمایشان پدیدار شد.

و سخن خدای متعال که: « وَ قِيلَ هٰذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ » (و گفته شد: این همان چیزی است که آن را فرا می‌خواندید [یا مدعی آن بودید])؛ گفته شده است که «تَدْعُونَ» و «تَدَّعُونَ» به یک معنا هستند، مانند «تَدَّخِرُونَ» و «تَدْخَرُونَ» (هر دو یعنی ذخیره می‌کنید)؛ و معنا این است که: به آنان گفته می‌شود: این همان وعده‌ای است که جویایش بودید و با گفتنِ «این وعده کی خواهد بود؟»، در آمدنش شتاب می‌ورزیدید. سیاق کلام نشان می‌دهد که گویندگان، فرشتگان‌اند که به فرمان خدا چنین می‌گویند؛ و گفته شده گویندگان، خودِ کافران‌اند که برخی به برخی دیگر این سخن را می‌گویند.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۲۳ تا ۳۰ با هم

این‌ها آیاتی دیگر است که خدای متعال در آن‌ها اموری را به یادشان می‌آورد که بر یگانگی او در آفرینش و تدبیر دلالت دارد و همراه با هشدار و بیم‌دادن است. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۲۷ تا ۳۰ با هم

و در این میان روایاتی هست که این آیات را بر ولایت علی (ع) و محادّت با آن حضرت (دشمنی و مخالفت با ایشان) تطبیق می‌کند؛ و این روایات از باب جَرْی (تطبیق مفهوم آیه بر مصداق‌های پس از نزول) است و در مقام تفسیرِ لفظیِ آیات نیست. ادامه در متن کامل