ذَٰلِكَ فَضۡلُ ٱللَّهِ يُؤۡتِيهِ مَن يَشَآءُۚ وَٱللَّهُ ذُو ٱلۡفَضۡلِ ٱلۡعَظِيمِ
این فضل و بخشش خداست که آن را به هر کس بخواهد عطا می‌کند؛ و خداوند صاحب بخششِ بزرگ است.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۲ تا ۴ با هم
و این آیه و دو آیهٔ پیش از آن، یعنی کلام الهی: « هُوَ الَّذِي بَعَثَ -إلي قوله- اَلْعَظِيمِ » (اوست که برانگیخت... تا کلام او:... [صاحب فضل] بزرگ) در سیاق منّت‌نهادن بیان شده است.
تفسیر آیهٔ ۴ سورهٔ جمعه، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۹، صفحهٔ ۲۶۵ تا ۲۶۶ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/62/4/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « ذٰلِكَ فَضْلُ اللّٰهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشٰاءُ وَ اللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ »؛ اشاره با کلمه‌ی «ذٰلِكَ» (آن) به بعثت پیامبر (ص) است—و با این اشاره به دور، شأن و عظمتِ آن بزرگ داشته شده است—؛ بنابراین خودِ آن حضرت (ص) به این فضل اختصاص یافته است. معنای آیه چنین است: این بعثت و اینکه او آیات خدا را تلاوت می‌کند و مردم را پاکیزه می‌سازد و به آنان کتاب و حکمت می‌آموزد، از فضل و بخشش الهی است که آن را به هر کس که خواسته‌اش تعلق گیرد عطا می‌کند، و خواسته است که آن را به محمد (ص) ارزانی دارد، و خداوند صاحب فضل و بخشش بزرگ است؛ مفسران این‌گونه گفته‌اند.
و ممکن است اشاره با واژهٔ «ذلک» (آن)، به اصل بعثت از جهت نسبت و پیوندش با دو سوی آن، یعنی فرستنده و فرستاده‌شدگان باشد؛ و معنا چنین است: آن بعثت از فضل خداست که آن را به هر کس بخواهد می‌دهد، و خواست که این فضل را به محمد (ص) اختصاص دهد، پس او را به پیامبری برگزید، و نیز به امتش اختصاص دهد، پس آنان را برای این امر برگزید و پیامبر را از خودشان قرار داد و به سوی آنان فرستاد.