وَمِنۡهُم مَّن يَسۡتَمِعُ إِلَيۡكَۖ وَجَعَلۡنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ أَكِنَّةً أَن يَفۡقَهُوهُ وَفِيٓ ءَاذَانِهِمۡ وَقۡرٗاۚ وَإِن يَرَوۡاْ كُلَّ ءَايَةٖ لَّا يُؤۡمِنُواْ بِهَاۖ حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءُوكَ يُجَٰدِلُونَكَ يَقُولُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّآ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ
و از آنان کسانی هستند که به تو گوش می‌سپارند، ولی ما بر دل‌هایشان پرده‌هایی نهاده‌ایم تا آن را درنیابند، و در گوش‌هایشان سنگینی [افکنده‌ایم]؛ و اگر هر نشانه‌ای را ببینند به آن ایمان نمی‌آورند، تا آن‌جا که چون نزد تو می‌آیند تا با تو ستیزه کنند، کافران می‌گویند: این جز افسانه‌های پیشینیان نیست!
تفسیر آیهٔ ۲۵ سورهٔ انعام، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۷، صفحهٔ ۵۱ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/6/25/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ » (و از آنان کسی است که به تو گوش فرامی‌دهد...) تا پایان آیه. «أَكِنَّة» جمعِ «كِنّ» (با کسر کاف) به معنای پرده و پوششی است که چیزی را در بر می‌گیرد و می‌پوشاند؛ و «وَقْر» سنگینیِ شنوایی (کم‌شنوایی) است؛ و «أَساطِير» جمعِ «أُسْطُورَة» و چنان‌که از مُبَرَّد نقل شده، به معنای دروغ و سخن باطل است. اصلِ آن از «سَطْر» (صف و ردیفی از نوشته، درختان یا مردم) گرفته شده، اما کاربرد آن در خبرهای دروغینی که گردآوری، تنظیم و ردیف شده‌اند، غلبه یافته است.
ظاهرِ سیاق اقتضا می‌کرد که با ضمیر گفته شود: «می‌گویند این جز افسانه‌های پیشینیان نیست»؛ اما شاید آوردنِ اسم ظاهر («يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا: کسانی که کفر ورزیدند می‌گویند») به جای ضمیر، برای توجه دادن به علّتِ این نسبتِ ناروا باشد که همان کفر است.