تفسیر آیهٔ ۱۴۰ سورهٔ انعام

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ قَتَلُوا أَوْلاٰدَهُمْ سَفَهاً بِغَيْرِ عِلْمٍ » (به‌راستی زیان کردند کسانی که فرزندان خود را از روی نادانی و بی‌دانشی کشتند...) تا آخر آیه؛ این سخن ردی است بر احکام ساختگی و دروغینی که در آیات گذشته از مشرکان نقل شد؛ یعنی کشتن فرزندان و حرام شمردن بخش‌هایی از چهارپایان و زراعت. و آیه بیان می‌کند که این رفتارِ آنان زیانی آشکار و گمراهیِ به‌دور از هرگونه هدایت است.

خداوند کشتن فرزندان را با عنوانِ «سفاهت و بی‌دانشی» وصف کرده و نیز به جای نام بردن صریح از چهارپایان و زراعت، تعبیر «ما رزقهم الله» (آنچه خدا روزی‌شان کرده بود) را آورده و تحریم آن را «افترا بر خدا» دانسته است؛ تا هشداری همچون بیان دلیل برای زیان‌کاریِ آنان در این کارها باشد؛ گویی فرموده است: در کشتن فرزندانشان زیان کردند، زیرا از روی نادانی و بی‌دانشی مرتکب سفاهت شدند؛ و در حرام شمردنِ انواعی از چهارپایان و زراعت با دروغ بستن به خدا زیان کردند، چراکه آن نعمت‌ها روزیِ خدا بود و پاک و منزه است خدای متعال از اینکه چیزی را به بندگانش روزی دهد و سپس آن را بر آنان حرام کند.