فَكَانَ عَٰقِبَتَهُمَآ أَنَّهُمَا فِي ٱلنَّارِ خَٰلِدَيۡنِ فِيهَاۚ وَذَٰلِكَ جَزَٰٓؤُاْ ٱلظَّٰلِمِينَ
سرانجامِ آن دو چنین شد که در آتش درآیند و در آن جاودان بمانند؛ و این است سزای ستمکاران.
تفسیر آیهٔ ۱۷ سورهٔ حشر، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۹، صفحهٔ ۲۱۴ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/59/17/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « فَكٰانَ عٰاقِبَتَهُمٰا أَنَّهُمٰا فِي النّٰارِ خٰالِدَيْنِ فِيهٰا وَ ذٰلِكَ جَزٰاءُ الظّٰالِمِينَ » (سرانجام هر دوی آنان این شد که در آتش‌اند و در آن جاودانه‌اند، و این است سزای ستمکاران)؛ ظاهر این است که ضمیرهای تثنیه (دو نفره) به شیطان و انسانِ یادشده در مَثَل بازمی‌گردد. بنابراین در آیه، بیانِ فرجام شیطان در فریب‌دادن و گمراه‌ساختنِ انسان، و فرجام انسان در فریب‌خوردن و گمراهی‌اش آمده است؛ و نیز اشاره‌ای است به اینکه همین سرنوشت، فرجامِ منافقان در وعده‌دادن به بنی‌نضیر و خیانت به آنان است، و فرجامِ بنی‌نضیر در دل‌بستن به وعدهٔ دروغین آنان و پافشاری بر ستیزه‌جویی و مخالفت؛ و معنای آیه روشن است.