تفسیر آیهٔ ۱ سورهٔ حشر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « سَبَّحَ لِلّٰهِ مٰا فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ مٰا فِي الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ » (آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است، تسبیح‌گوی خداست و او شکست‌ناپذیر سنجیده‌کار است). این آغاز سوره، با پایان آن هماهنگ است که می‌فرماید: « يُسَبِّحُ لَهُ مٰا فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ » (آنچه در آسمان‌ها و زمین است او را تسبیح می‌گوید و او شکست‌ناپذیر سنجیده‌کار است).

آغاز شدن سوره با تنزیه (تسبیح و پیراسته دانستن خدا از هر کاستی)، از آن روست که در ادامه به خیانت یهود و پیمان‌شکنیِ آنان اشاره می‌شود، و سپس به وعدهٔ دروغین و فریب‌کارانهٔ منافقان برای یاریِ آنان؛ درست مانند کسانی که کمی پیش از آنان بودند و فرجام ناگوار کار خود را چشیدند. همچنین با توجه به اینکه خداوند پیامد شوم نیرنگشان را به آنان چشاند و این کیفر بر پایهٔ حکمت و مصلحت بود، پایان آیه را به این کلام پیوند زد: « وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ » (و او شکست‌ناپذیر سنجیده‌کار است).