يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِذَا تَنَٰجَيۡتُمۡ فَلَا تَتَنَٰجَوۡاْ بِٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِ وَمَعۡصِيَتِ ٱلرَّسُولِ وَتَنَٰجَوۡاْ بِٱلۡبِرِّ وَٱلتَّقۡوَىٰۖ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ ٱلَّذِيٓ إِلَيۡهِ تُحۡشَرُونَ
ای کسانی که ایمان آورده‌اید، چون با یکدیگر درگوشی سخن می‌گویید، به گناه و دشمنی و نافرمانی پیامبر نجوا نکنید، بلکه به نیکی و پرهیزگاری نجوا کنید و از خدایی که به سوی او گرد آورده می‌شوید پروا بدارید.
تفسیر آیهٔ ۹ سورهٔ مجادله، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۹، صفحهٔ ۱۸۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/58/9/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذٰا تَنٰاجَيْتُمْ فَلاٰ تَتَنٰاجَوْا بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوٰانِ وَ مَعْصِيَهِ الرَّسُولِ » (ای کسانی که ایمان آورده‌اید، هرگاه با یکدیگر نجوا می‌کنید، به گناه و تجاوز و نافرمانی پیامبر نجوا مکنید...). سیاق آیات بی‌دلالت بر این نیست که این آیه برای برداشتن ممنوعیت نازل شده است؛ در اینجا مؤمنان مخاطب قرار گرفته‌اند و نجوا کردن برایشان مجاز دانسته شده، اما مشروط به آنکه نجوای آنان به گناه و تجاوز و نافرمانی پیامبر نباشد، بلکه نجوا به نیکی و پرهیزکاری باشد. «برّ» (گسترش کار خیر) در برابر «عدوان» (تجاوز) قرار دارد، و «تقوا» (پرهیزکاری) در برابر «اثم» (گناه). سپس خداوند با هشدار به بازگشت و محشور شدن نزد پروردگار و با فرمان به رعایت تقوا به طور مطلق، کلام را تأکید فرمود: « وَ اتَّقُوا اللّٰهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ » (و از خدایی که به سوی او گرد آورده می‌شوید پروا بدارید).