تفسیر آیهٔ ۹۶ سورهٔ واقعه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ » (پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی)؛ تفسیر این آیه پیش‌تر گذشت. این فرمان، نتیجه‌گیری از مباحث گذشته دربارهٔ ویژگی قرآن و بیان سرنوشت گروه‌های سه‌گانه پس از مرگ و در محشر است.

معنای آیه چنین است: اکنون که قرآن دارای این اوصاف است و در آنچه از سرنوشت انسان‌ها پس از مرگ خبر می‌دهد سراسر راستگوست، پس پروردگار بزرگت را با یاری‌جستن از نامش یا همراه با یادِ نام او از هر کاستی پیراسته بدان، و باورها و ادعاهای این تکذیب‌کنندگانِ گمراه را باطل و دور بشمار.

بحث روایی

در کتاب «مجمع‌البیان» دربارهٔ این سخن خدای متعال که می‌فرماید: « فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ » (پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی) آمده است:

با سندی معتبر از پیامبر (ص) روایت شده است:

هنگامی که این آیه نازل شد، فرمود: «اجعلوها في ركوعكم» (آن را در رکوع خود قرار دهید [و در رکوع با آن تسبیح گویید]).

می‌گویم: این روایت در کتاب «من لایحضره الفقیه» به صورت مرسل (بدون ذکر سلسلهٔ راویان)، و در کتاب «الدر المنثور» از جُهَنی و از آن حضرت (ص) روایت شده است.