تفسیر آیهٔ ۴ سورهٔ واقعه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « إِذٰا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا »؛ «رجّ» تکان دادنِ بسیار شدیدِ یک چیز است، و این تعبیر اشاره دارد به زلزلهٔ قیامت که خدای پاک و منزه آن را در این سخنش بزرگ شمرده است: «إِنَّ زَلْزَلَهَ السّٰاعَهِ شَيْءٌ عَظِيمٌ» (بی‌گمان زلزلهٔ رستاخیز چیزی بس بزرگ است) (حج: ۱). در این آیه نیز آن را بزرگ شمرده، چراکه از آن به لرزاندنِ زمین تعبیر کرده و سپس با نکره آوردنِ « رَجًّا » شدّتِ آن را تأکید نموده است؛ یعنی لرزاندنی که شدتش در وصف نگنجد. این جمله بدل یا بیانی است برای این فرمودهٔ او: « إِذٰا وَقَعَتِ الْوٰاقِعَهُ ».

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۴ با هم

و در تفسیر قمی آمده است: دربارهٔ آیهٔ « إِذٰا وَقَعَتِ الْوٰاقِعَهُ لَيْسَ لِوَقْعَتِهٰا كٰاذِبَهٌ » فرمود: «قیامت حق است»، و دربارهٔ کلام خداوند: « خٰافِضَهٌ » فرمود: «دشمنان خدا را فرومی‌کشد»، « رٰافِعَهٌ » «برای اولیای خدا بالابرنده است»، و دربارهٔ « إِذٰا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا » ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۴ تا ۶ با هم

فرمود: «برخی از اجزای آن بر برخی دیگر کوبیده و خرد می‌شود»، و دربارهٔ « وَ بُسَّتِ الْجِبٰالُ بَسًّا » فرمود: «کوه‌ها به‌شدت از جا کنده می‌شوند»، و دربارهٔ « فَكٰانَتْ هَبٰاءً مُنْبَثًّا » فرمود: «همان غباری است که از تابش نور خورشید در روزنهٔ اتاق دیده می‌شود».