تفسیر آیهٔ ۱۷ سورهٔ واقعه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدٰانٌ مُخَلَّدُونَ »؛ واژهٔ «وِلدان» جمع «وَلَد» به معنای نوجوان است و چرخیدنِ آنان گِرد مقربان، کنایه از خدمتگزاری به ایشان است. «مخلَّدون» از خلود به معنای دوام و جاودانگی است؛ یعنی آنان همواره بر همان حالت و طراوتِ نوجوانیِ خود باقی می‌مانند. برخی نیز گفته‌اند که این واژه از «خَلَد» (با دو فتحه) به معنای گوشواره گرفته شده و مقصود این است که آنان با گوشواره آراسته شده‌اند.

بحث روایی

در کتاب «مجمع‌البیان» دربارهٔ سخن خدای متعال که می‌فرماید: « يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدٰانٌ مُخَلَّدُونَ » (نوجوانانی همیشه‌جوان گردِ آنان به خدمت می‌گردند) آمده است: دربارهٔ این نوجوانان دیدگاه‌های گوناگونی بیان شده است؛ از جمله گفته‌اند: آنان فرزندانِ اهل دنیا هستند که نه کار نیکی داشتند تا پاداش داده شوند و نه گناهی تا کیفر ببینند، ازاین‌رو در این جایگاه و منزلت قرار داده شدند.

سپس می‌گوید: از پیامبر (ص) روایت شده است که از ایشان دربارهٔ کودکانِ مشرکان پرسیدند؟ فرمود: «هم خدم أهل الجنه» (آنان خدمتگزارانِ اهل بهشت‌اند).

می‌گویم: در کتاب «الدر المنثور» نیز این روایت از حسن نقل شده است،

اما این روایت ضعیف است و نمی‌توان بر آن تکیه کرد.