تفسیر آیهٔ ۱۶ سورهٔ واقعه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و عبارتِ « مُتَّكِئِينَ عَلَيْهٰا » (تکیه‌زده بر آن‌ها) حال است از ضمیری که به مقربان بازمی‌گردد، و ضمیر «عَلَيْهَا» به تخت‌ها (سُرُر) راجع است. و کلمه « مُتَقٰابِلِينَ » (روبه‌روی یکدیگر) حالِ دیگری برای همان ضمیر [مقربان]، یا حالی است برای ضمیر « مُتَّكِئِينَ ». و روبه‌رو بودنِ آنان، کنایه از اوج الفت و انس، معاشرتِ نیکو و پاکیِ باطن آنان است؛ به‌گونه‌ای که از پشت سر به همراهِ خویش نگاه نمی‌کنند [به او پشت نمی‌کنند]، عیب او را نمی‌گویند و غیبتش را نمی‌کنند.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۵ و ۱۶ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « عَليٰ سُرُرٍ مَوْضُونَهٍ مُتَّكِئِينَ عَلَيْهٰا مُتَقٰابِلِينَ » (بر تخت‌هایی بافته‌شده [و به هم پیوسته]، در حالی که بر آن‌ها تکیه زده‌اند و روبه‌روی هم قرار دارند). «وَضْن» به معنای بافتن است و گفته شده بافتنِ زره است؛ و به کار بردن آن برای بافته‌شدنِ تخت‌ها استعاره‌ای است که مقصود از آن، بافتِ محکم و استوار آن‌هاست.

معنای آیه چنین است: آنان — یعنی مقربان — بر تخت‌هایی بافته‌شده جای گرفته‌اند، در حالی که بر آن‌ها تکیه زده‌اند و رو به روی یکدیگر نشسته‌اند.