فِي مَقۡعَدِ صِدۡقٍ عِندَ مَلِيكٖ مُّقۡتَدِرِۭ
در جایگاهی راستین، نزد پادشاهی بسیار مقتدر.
تفسیر آیهٔ ۵۵ سورهٔ قمر، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۹، صفحهٔ ۸۸ تا ۹۰ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/54/55/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ » (در جایگاهی راستین، نزد پادشاهی بسیار مقتدر). «مَقْعَد» یعنی مجلس و جایگاه؛ «مَلیک» چنانکه گفتهاند صیغهٔ مبالغه برای «مَلِک» (فرمانروا) است، نه اینکه کسرِهٔ لام در «مَلِک» کشیده شده باشد؛ و «مُقتَدِر» یعنی توانایی با قدرتی بس بزرگ، و او همان خدای پاک و منزه است.
مراد از «صدق»، راستی و درستیِ پرهیزگاران در ایمان و عملشان است که واژهٔ «مقعد» (جایگاه) به سبب نوعی مناسبت به آن اضافه شده است؛ و ممکن است مقصود این باشد که جایگاه آنان و آنچه در آن دارند، سراسر راستی و حقیقتی است که دروغی بدان نمیآمیزد؛ از این رو برای آنان حضوری است که غیبتی با آن نیست، و قربی که دوریای همراهش ندارد، و نعمتی که هیچ نقمتی در پیاش نیست، و سروری که اندوهی با آن نمیآمیزد، و بقایی که فنایی در آن راه ندارد.
همچنین ممکن است مراد از «صدق»، راستبودنِ همین خبر باشد، از آن جهت که نوید و وعدهای زیبا برای پرهیزگاران است. بر پایهٔ این احتمال، نوعی مقایسه و تقابل میان توصیف سرانجام پرهیزگاران و مجرمان وجود دارد؛ زیرا مجرمان با عذاب و گمراهی بیم داده شدند و تأکید گردید که این وعید بخشی از قَدَر (تقدیر حتمی الهی) است و هرگز تخلف نمیپذیرد، و از سوی دیگر به پرهیزگاران وعدهٔ پاداش و حضور در پیشگاه پروردگارِ فرمانروای مقتدرشان داده شد و تثبیت گردید که این وعده، راستی و حقیقتی است که هیچ دروغی در آن نیست.
بحث روایی
و در همان کتاب، ابونعیم از جابر روایت کرده که گفت: روزی در حالی که پیامبر خدا (ص) در مسجد مدینه بود، یکی از یارانش بهشت را یاد کرد؛ پس پیامبر (ص) فرمود: «يا أبا دجانة-أ ما علمت أن من أحبنا و ابتلي بمحبتنا- أسكنه الله تعالى معنا؟» (ای ابودجانه، آیا ندانستهای که هر کس ما را دوست بدارد و با محبّت ما آزموده شود، خدای متعال او را همراه ما سکونت میدهد؟)؛ سپس تلاوت فرمود: « فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ » (در جایگاهی راستین، نزد پادشاهی مقتدر).
و در کتاب «روح المعانی»، دربارهٔ سخن خدای متعال: « فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ » تا پایان آیه، آمده است:
جعفر صادق (رضیاللهعنه) فرمود:
«مدح المكان بالصدق فلا يقعد فيه إلا أهل الصدق» (آن جایگاه را به راستی و درستی ستوده است؛ پس در آن جای نمیگیرد مگر اهل راستی).