تفسیر آیهٔ ۲۸ سورهٔ طور

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و «بَرّ» از نام‌های نیکوی خدای متعال است و از ریشهٔ «بِرّ» به معنای احسان و نیکی گرفته شده است، و برخی آن را به معنای «لطیف» (بسیار با لطف و مهربان) دانسته‌اند.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۲۷ و ۲۸ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « إِنّٰا كُنّٰا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ » (ما پیش از این او را می‌خواندیم، چراکه او همان نیکوکارِ مهربان است). این سخن، علّتِ عبارت پیشین (« فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنٰا »؛ پس خدا بر ما منّت نهاد...) را بیان می‌کند؛ همان‌گونه که عبارتِ « إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ » نیز دلیلی برای دعای آنان است.

تفسیر آیه‌های ۲۶ تا ۲۸ با هم

این آیه همراه با دو آیهٔ پیش از خود نشان می‌دهد که این بهشتیان در دنیا خدا را می‌خواندند؛ بدین‌گونه که او را در بندگی یگانه می‌دانستند و تسلیم فرمانش بودند، و در میان خانوادهٔ خود نیز نگران و دلسوز بودند؛ آنان را به حق نزدیک می‌کردند و از باطل دور نگاه می‌داشتند. همین رفتار سبب شد که خداوند با بهشت بر آنان منّت نهد و از عذابِ سَموم نگاهشان دارد؛ و این رفتار تنها از آن رو سببِ چنین پاداشی شد که خدای متعال بسیار نیکوکار و مهربان است، پس به هر کس که او را بخواند نیکی می‌کند و بر او رحمت می‌آورد.

پس این سه آیه در معنای این سخن خدای متعال است: «إِنَّ الْإِنْسٰانَ لَفِي خُسْرٍ إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ وَ تَوٰاصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَوٰاصَوْا بِالصَّبْرِ» (عصر: ۳؛ بی‌گمان انسان در زیانکاری است، مگر کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده و یکدیگر را به حق سفارش کرده و به شکیبایی فراخوانده‌اند).