تَبۡصِرَةٗ وَذِكۡرَىٰ لِكُلِّ عَبۡدٖ مُّنِيبٖ
تا مایهٔ بینش و یادآوری برای هر بندهٔ توبهکار و بازگشتکننده [به سوی حق] باشد.
تفسیر آیهٔ ۸ سورهٔ ق، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۸، صفحهٔ ۳۴۱ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/50/8/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « تَبْصِرَهً وَ ذِكْريٰ لِكُلِّ عَبْدٍ مُنِيبٍ » (تا مایهٔ بصیرت و پندی برای هر بندهٔ توبهکار باشد). این عبارت، مفعولله (بیانگر هدف کار) است؛ یعنی آنچه از برافراشتن آسمان، گسترش زمین و تدابیر شگفتآوری که در هر دو به جریان انداختیم انجام دادیم، تا مایهٔ بینشی باشد که با آن بصیرت یابد، و پندی باشد که با آن هر بندهٔ بازگردنده به درگاه خدای پاک و منزه یادآور شود.