أَفَلَمۡ يَنظُرُوٓاْ إِلَى ٱلسَّمَآءِ فَوۡقَهُمۡ كَيۡفَ بَنَيۡنَٰهَا وَزَيَّنَّٰهَا وَمَا لَهَا مِن فُرُوجٖ
آیا به آسمان بالای سرشان ننگریسته‌اند که چگونه آن را بنا کرده و آراسته‌ایم و هیچ رخنه و شکافی در آن نیست؟
تفسیر آیهٔ ۶ سورهٔ ق، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۸، صفحهٔ ۳۴۰ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/50/6/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « أَ فَلَمْ يَنْظُرُوا إِلَي السَّمٰاءِ فَوْقَهُمْ كَيْفَ بَنَيْنٰاهٰا وَ زَيَّنّٰاهٰا وَ مٰا لَهٰا مِنْ فُرُوجٍ » (آیا به آسمان بالای سرشان ننگریسته‌اند که چگونه آن را بنا کرده و آراسته‌ایم و هیچ شکاف و رخنه‌ای در آن نیست؟). «فُروج» جمعِ «فُرجه» به معنای شکاف‌ها و گسستگی‌هاست. مقیدساختنِ آسمان به اینکه بالای سرِ آنان است، برای نشان‌دادن این است که آسمان در برابر دیدگانشان قرار دارد و از نظرشان دور نیست. مقصود از آراستنِ آسمان نیز آفرینش ستارگان درخشان با زیبایی شگفت‌انگیزشان در آن است. پس پی‌افکندنِ این آفرینش بدیع با زیبایی خیره‌کننده‌اش، آن هم بدون هیچ شکاف و گسستگی، راست‌ترین گواه بر قدرت چیره و علمِ فراگیر او به آفریدگانش است.