تفسیر آیهٔ ۴۱ سورهٔ ق

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنٰادِ الْمُنٰادِ مِنْ مَكٰانٍ قَرِيبٍ » (و گوش فراده روزی را که نداکننده از مکانی نزدیک ندا درمی‌دهد). مفسران «استماع» (گوش سپردن) را به معانی گوناگونی تفسیر کرده‌اند، اما نزدیک‌ترین معنا این است که دربردارندهٔ مفهوم انتظار باشد، و عبارت « يَوْمَ يُنٰادِ الْمُنٰادِ » مفعول آن به شمار آید؛ و معنا چنین است: منتظر روزی باش که در آن نداکننده ندا درمی‌دهد، در حالی که سراپا گوش فراداده‌ای تا ندایش را بشنوی. مراد از ندای نداکننده نیز، بر پایهٔ آنچه از آیهٔ بعد فهمیده می‌شود، دمیدنِ صاحب‌صور (اسرافیل) در صور است.

و اینکه ندا از جایی نزدیک برمی‌آید، به سبب احاطهٔ آن بر همگان است؛ از این رو به گوش همهٔ انسان‌ها یکسان می‌رسد و دوری و نزدیکی در آن تفاوتی پدید نمی‌آورد، چرا که آن ندا، همان ندای برانگیختن و کلمهٔ حیات است.