سورهٔ ۵۰ · جلد ۱۸ المیزان

تفسیر آیهٔ ۳۳ سورهٔ ق

من خشي الرحمن بالغيب وجاء بقلب منيب

سورهٔ ۵۰ · آیهٔ ۳۳

مَّنۡ خَشِيَ ٱلرَّحۡمَٰنَ بِٱلۡغَيۡبِ وَجَآءَ بِقَلۡبٖ مُّنِيبٍ

همان کس که نادیده از خدای رحمان پروا کرد و با دلی بازگشت‌کننده و پذیرا [به پیشگاه او] آمد.

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « مَنْ خَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِ وَ جٰاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ » (آن که در نهان از خدای رحمان ترسید و با قلبی توبه‌کار آمد)؛ توضیحی است برای عبارت «لِكُلِّ أَوّٰابٍ». و خشیت در نهان، ترسیدن از عذاب خداست در حالی که آن عذاب ناپیداست و برای او دیده نمی‌شود؛ و انابه همان بازگشت [به سوی خدا] است؛ و آمدن به پیشگاه پروردگار با قلبی توبه‌کار به این معناست که عمرش را با انابه سپری کند و به پایان رساند، تا در نتیجه با دلی آراسته به انابه نزد پروردگارش بیاید.

ادامهٔ تفسیر در متن کامل ←

تفسیر آیهٔ ۳۳ سورهٔ ق، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۸، صفحهٔ ۳۵۴ تا ۳۵۵ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/50/33/

گزارش خطا در ترجمهٔ این آیه

تفسیرهای دیگر

برو به تفسیر معنوی