مَّنۡ خَشِيَ ٱلرَّحۡمَٰنَ بِٱلۡغَيۡبِ وَجَآءَ بِقَلۡبٖ مُّنِيبٍ
همان کس که نادیده از خدای رحمان پروا کرد و با دلی بازگشتکننده و پذیرا [به پیشگاه او] آمد.
تفسیر آیهٔ ۳۳ سورهٔ ق، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۸، صفحهٔ ۳۵۴ تا ۳۵۵ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/50/33/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « مَنْ خَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِ وَ جٰاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ » (آن که در نهان از خدای رحمان ترسید و با قلبی توبهکار آمد)؛ توضیحی است برای عبارت «لِكُلِّ أَوّٰابٍ». و خشیت در نهان، ترسیدن از عذاب خداست در حالی که آن عذاب ناپیداست و برای او دیده نمیشود؛ و انابه همان بازگشت [به سوی خدا] است؛ و آمدن به پیشگاه پروردگار با قلبی توبهکار به این معناست که عمرش را با انابه سپری کند و به پایان رساند، تا در نتیجه با دلی آراسته به انابه نزد پروردگارش بیاید.