تفسیر آیهٔ ۲۶ سورهٔ ق

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « اَلَّذِي جَعَلَ مَعَ اللّٰهِ إِلٰهاً آخَرَ فَأَلْقِيٰاهُ فِي الْعَذٰابِ الشَّدِيدِ » (همان کس که با خدا معبودی دیگر قرار داد؛ پس او را در عذابی سخت بیفکنید). عدول در ذکر صفتِ شرک از کوتاه‌گویی (ایجاز) به درازگویی (اطناب)، به گونه‌ای که نفرمود: «مشرک»، بلکه فرمود: « اَلَّذِي جَعَلَ » (کسی که قرار داد...)، برای اشاره به این است که این صفت، بزرگ‌ترین گناه او و ریشه و سرچشمهٔ همهٔ جنایت‌هایی است که مرتکب شده، و سرآمد همهٔ صفات زشتی است که برایش برشمرده شد؛ صفاتی چون کفر، عناد، بازداشتن از خیر، تجاوزگری و شک‌افکنی.

و این سخن او که: « فَأَلْقِيٰاهُ فِي الْعَذٰابِ الشَّدِيدِ » (پس او را در عذابی سخت بیفکنید)، تأکیدی است بر فرمانی که پیش‌تر با تعبیرِ « أَلْقِيٰا » (بیفکنید...) گذشت، و اشاره دارد به اینکه این فرمان به جهت شرک، شدت و تأکید یافته است؛ و از همین رو بی‌درنگ به دنبال آن فرمود: « فِي الْعَذٰابِ الشَّدِيدِ » (در عذابی سخت).