إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَوۡ أَنَّ لَهُم مَّا فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعٗا وَمِثۡلَهُۥ مَعَهُۥ لِيَفۡتَدُواْ بِهِۦ مِنۡ عَذَابِ يَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ مَا تُقُبِّلَ مِنۡهُمۡۖ وَلَهُمۡ عَذَابٌ أَلِيمٞ
بیگمان کسانی که کفر ورزیدند، اگر همهٔ آنچه در زمین است و همانندش همراه آن، از آنِ ایشان باشد تا با آن خود را از عذاب روز قیامت بازخرند، از آنان پذیرفته نمیشود و برایشان عذابی دردناک خواهد بود.
تفسیر آیهٔ ۳۶ سورهٔ مائده، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۵، صفحهٔ ۳۲۸ تا ۳۲۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/5/36/
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۳۶ و ۳۷ با هم
خدای متعال میفرماید: « إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ أَنَّ لَهُمْ مٰا فِي الْأَرْضِ » (بیتردید کسانی که کفر ورزیدند، اگر آنچه در زمین است برای آنان باشد... تا پایان دو آیه). ظاهر آن — چنانکه پیشتر بدان اشاره شد — این است که علّت مضمون آیهٔ گذشته را بیان میکند. خلاصهٔ سخن اینکه: بر شما واجب است از خدا پروا بدارید، به سوی او وسیله بجویید و در راهش جهاد کنید؛ چراکه این امری حیاتی برای شما در دور ساختن عذابی دردناک و همیشگی از خودتان است و هیچ جایگزینی ندارد که به جای آن بنشیند؛ زیرا کافران که نه از خدا پروا کردند، نه به سوی او وسیله جستند و نه در راهش جهاد نمودند، اگر همهٔ آنچه در زمین است را به تمامی در تملک میداشتند — که بالاترین آرزوی آدمی است — و سپس همانندش نیز بر آن افزوده شود تا دو برابرِ آنچه در زمین است برای آنان فراهم آید، و آنگاه بخواهند آن را برای نجات از عذاب روز قیامت فدیه دهند، از ایشان پذیرفته نمیشود و برای آنان عذابی دردناک خواهد بود. میخواهند از آتش—که همان عذاب است—بیرون بیایند، ولی هرگز از آن بیرون نخواهند آمد؛ چراکه عذابی جاودان و ماندگار بر آنان است که هیچگاه از ایشان جدا نمیشود.
و در این آیه، نخست اشارهای است به اینکه عذاب، همان وضع نخستین و نزدیک به انسان است و تنها ایمان و تقواست که آن را از او دور میسازد؛ چنانکه خدای متعال میفرماید: «وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلاّٰ وٰارِدُهٰا كٰانَ عَليٰ رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيًّا ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ نَذَرُ الظّٰالِمِينَ فِيهٰا جِثِيًّا» (مریم: ۷۲)؛ «و هیچکس از شما نیست مگر اینکه وارد آن میشود؛ این بر پروردگارت حکمی حتمی و قطعی است. سپس کسانی را که تقوا پیشه کردند نجات میدهیم و ستمکاران را در آن به زانو درآمده وا میگذاریم»، و نیز این کلام الهی: «إِنَّ الْإِنْسٰانَ لَفِي خُسْرٍ إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ» (عصر: ۳)؛ «که همانا انسان در زیانکاری است، مگر کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام دادهاند».
و دوم اینکه فطرتِ نخستین و اصیل انسانی—که همان مایهی درد کشیدن از آتش است—در وجود آنان باطل نگشته و از میان نرفته است؛ وگرنه نه از آتش دردی حس میکردند، نه با آن شکنجه میشدند و نه میخواستند از آن بیرون آیند.