تفسیر آیهٔ ۴۰ سورهٔ زخرف

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « أَ فَأَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ أَوْ تَهْدِي الْعُمْيَ وَ مَنْ كٰانَ فِي ضَلاٰلٍ مُبِينٍ » (آیا تو می‌توانی کران را شنوا سازی یا نابینایان و کسانی را که در گمراهی آشکارند هدایت کنی؟). از آنجا که خداوند پیش‌تر یادآور شد که برای آنان همنشینانی برگماشته و آن همنشینان درک و فهمشان را دگرگون ساخته‌اند — چندان که گمراهی را هدایت می‌بینند و توان شناخت حق را ندارند — در پی آن به پیامبر (ص) هشدار می‌دهد که اینان کران و نابینایانند و او نمی‌تواند سخن حق را به گوششان برساند و آنان را به راه رشد و درستی راهنمایی کند؛ بنابراین نباید در دعوتِ آنان خود را به رنج و تکلّف بیندازد و نباید از روی‌گردانی‌شان اندوهگین گردد. استفهام در این آیه انکاری است و باقی معنا نیز روشن است.