تفسیر آیهٔ ۲۹ سورهٔ زخرف

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « بَلْ مَتَّعْتُ هٰؤُلاٰءِ وَ آبٰاءَهُمْ حَتّٰي جٰاءَهُمُ الْحَقُّ وَ رَسُولٌ مُبِينٌ » (بلکه من اینان و پدرانشان را برخوردار ساختم تا آنکه حق و پیامبری روشنگر به‌سوی آنان آمد). این سخن، اضراب (روی‌گردانی از کلام پیشین) از مطلبی است که از آیهٔ گذشته فهمیده می‌شود؛ و معنایش این است که: بازگشت آنان از شرک به‌سوی توحید، غایت و هدفی بود که از ایشان انتظار می‌رفت، اما بازنگشتند؛ بلکه من این گروه از قوم تو و پدرانشان را برخوردار ساختم و آنان از نعمت‌های من بهره‌مند شدند « حَتّٰي جٰاءَهُمُ الْحَقُّ وَ رَسُولٌ مُبِينٌ » (تا آنکه حق و پیامبری روشنگر به‌سوی آنان آمد).

شاید التفات (تغییر سیاق کلام) به متکلم وحده (اول‌شخص مفرد) در عبارت « بَلْ مَتَّعْتُ » (بلکه من برخوردار ساختم) برای اشاره به بزرگیِ جرم آنان باشد؛ به اینکه آنان در ناسپاسی نسبت به نعمت، و کفر ورزیدن به حق و سحر خواندنِ آن، در حقیقت کسی جز ذات پاک او را هدف نگرفته‌اند.

مراد از «حق» که به‌سوی آنان آمد، همان قرآن است، و مراد از «رسول مبین» (پیامبر روشنگر)، حضرت محمد (ص) است.