تفسیر آیهٔ ۲۶ سورهٔ زخرف

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ إِذْ قٰالَ إِبْرٰاهِيمُ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ إِنَّنِي بَرٰاءٌ مِمّٰا تَعْبُدُونَ » (و [یاد کن] هنگامی را که ابراهیم به پدر و قومش گفت: من قطعاً از آنچه می‌پرستید بیزارم). واژهٔ «البَرَاء» مصدری از «بَرِيءَ يَبْرَأُ» است که صفتِ آن «بَرِيء» می‌آید. بنابراین معنای « إِنَّنِي بَرٰاءٌ » این است که: «من دارای بیزاری‌ام» (ذو براء)، یا از باب مبالغه به معنای «بیزارم» (بَرِیء) است؛ مانند «زَيْدٌ عَدْلٌ» (زید سراپا عدالت است).

در این آیه، به بیزاری‌جستن ابراهیم (ع) از بت‌هایی اشاره شده است که پدر و قومش می‌پرستیدند؛ و نیز بیزاری از ستارگان، پس از آنکه با آنان در این‌باره به گفت‌وگو و استدلال پرداخت و آنان در برابرش به شیوهٔ پدرانشان تکیه کردند؛ همان‌گونه که در سوره‌های انعام، انبیاء، شعراء و جز آن‌ها بیان شده است.

معنای آیه چنین است: برای آنان یاد کن زمانی را که ابراهیم از معبودهای پدر و قومش بیزاری جست؛ چراکه آنان آن معبودها را بدون هیچ دلیلی و صرفاً از روی تقلید از پدرانشان می‌پرستیدند، و ابراهیم به‌تنهایی به اندیشه و استدلال برخاست.