وَكَذَٰلِكَ مَآ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ فِي قَرۡيَةٖ مِّن نَّذِيرٍ إِلَّا قَالَ مُتۡرَفُوهَآ إِنَّا وَجَدۡنَآ ءَابَآءَنَا عَلَىٰٓ أُمَّةٖ وَإِنَّا عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِم مُّقۡتَدُونَ
و بدین‌سان پیش از تو در هیچ آبادی و شهری بیم‌دهنده‌ای نفرستادیم، مگر آنکه نازپروردگانش گفتند: «ما پدرانمان را بر آیینی یافته‌ایم و ما به ردِ پای آنان اقتدا می‌کنیم.»
تفسیر آیهٔ ۲۳ سورهٔ زخرف، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۸، صفحهٔ ۹۳ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/43/23/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ كَذٰلِكَ مٰا أَرْسَلْنٰا مِنْ قَبْلِكَ فِي قَرْيَهٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلاّٰ قٰالَ مُتْرَفُوهٰا إِنّٰا وَجَدْنٰا » (و بدین‌سان پیش از تو در هیچ آبادی و شهری هشداردهنده‌ای نفرستادیم، مگر اینکه خوش‌گذران‌هایش گفتند: ما...) تا آخر آیه؛ یعنی چنگ زدن به دامن تقلید، ویژگی منحصر به این مشرکان نیست، بلکه شیوهٔ همیشگی پیشینیانِ آنان از میان امت‌های مشرک بوده است؛ و ما پیش از تو در هیچ جامعه و آبادی‌ای هیچ هشداردهنده‌ای—که همان پیامبر است—نفرستادیم مگر آنکه نازپروردگان و مرفهانِ آن دیار به دامن تقلید چنگ زدند و گفتند: ما پیشینیان خود را بر آیینی یافتیم و ما به دنبال آثار آنان گام برمی‌داریم و هرگز آن آیین را رها نخواهیم کرد و با آنان مخالفت نمی‌ورزیم.
نسبت دادن این سخن به مترفان (نازپروردگانِ سرکش) برای اشاره به این حقیقت است که غرق شدن در رفاه و خوش‌گذرانی، عاملی است که آنان را به تقلید وا‌می‌دارد و از اندیشه در حق بازمی‌دارد.