تفسیر آیهٔ ۴۲ سورهٔ غافر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

سپس او آنچه را به سویش دعوتش می‌کردند و آنچه را خودْ آنان را به سویش فرا می‌خواند توضیح داد و گفت: «تَدْعُونَنِي لِأَكْفُرَ بِاللّٰهِ وَ أُشْرِك بِهِ مٰا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ»؛ یعنی مرا فرامی‌خوانید تا به خدا کافر شوم و چیزی را که دلیلی بر شریک بودنش ندارم، شریک او سازم و در نتیجه نادانسته به خدا دروغ ببندم، «وَ أَنَا أَدْعُوكُمْ إِلَى الْعَزِيزِ»؛ خدای شکست‌ناپذیری که بر همه چیره می‌شود و کسی بر او پیروز نمی‌گردد، «اَلْغَفّٰارِ»؛ بسیار آمرزنده نسبت به هر کس که به سویش بازگردد و به او ایمان بیاورد؛ یعنی من شما را به ایمان به او و تسلیم‌شدن در برابرش دعوت می‌کنم.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۴۱ و ۴۲ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ يٰا قَوْمِ مٰا لِي أَدْعُوكُمْ إِلَي النَّجٰاهِ وَ تَدْعُونَنِي إِلَي النّٰارِ إلي قوله- اَلْعَزِيزِ الْغَفّٰارِ » (ای قوم من، مرا چه شده است که شما را به رهایی فرامی‌خوانم و شما مرا به آتش فرامی‌خوانید؟ تا آنجا که می‌فرماید: شکست‌ناپذیر بسیار آمرزنده). گویی هنگامی که او آنان را به توحید فراخواند، در پاسخ، او را به پرستش معبودهای خود دعوت کردند؛ یا وقتی مجادلهٔ باطل و پافشاری‌شان بر شرک را دید، چنین دعوتی را برایشان فرض کرد و به گواهیِ زبانِ حالشان این دعوت را به آنان نسبت داد؛ از این رو، از اینکه دعوتِ حقش را با دعوتِ باطلِ خود پاسخ دادند، شگفتی نشان داد.