تفسیر آیهٔ ۴۱ سورهٔ غافر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

پس گفت: «وَ يٰا قَوْمِ مٰا لِي أَدْعُوكُمْ إِلَى النَّجٰاةِ» (ای قوم من، مرا چه شده است که شما را به رهایی فرامی‌خوانم)؛ یعنی رهایی از آتش، «وَ تَدْعُونَنِي إِلَى النّٰارِ» (و شما مرا به آتش فرامی‌خوانید). در حالی که او آنان را به سببِ نجات فرا می‌خواند و آنان او را به سببِ ورود به آتش دعوت می‌کردند؛ پس دعوت به این دو سبب را دعوت به فرجام و نتایجِ آنها قرار داد، یا از آن رو که پاداش و کیفر از جهتی همان خودِ عمل است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۴۱ و ۴۲ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ يٰا قَوْمِ مٰا لِي أَدْعُوكُمْ إِلَي النَّجٰاهِ وَ تَدْعُونَنِي إِلَي النّٰارِ إلي قوله- اَلْعَزِيزِ الْغَفّٰارِ » (ای قوم من، مرا چه شده است که شما را به رهایی فرامی‌خوانم و شما مرا به آتش فرامی‌خوانید؟ تا آنجا که می‌فرماید: شکست‌ناپذیر بسیار آمرزنده). گویی هنگامی که او آنان را به توحید فراخواند، در پاسخ، او را به پرستش معبودهای خود دعوت کردند؛ یا وقتی مجادلهٔ باطل و پافشاری‌شان بر شرک را دید، چنین دعوتی را برایشان فرض کرد و به گواهیِ زبانِ حالشان این دعوت را به آنان نسبت داد؛ از این رو، از اینکه دعوتِ حقش را با دعوتِ باطلِ خود پاسخ دادند، شگفتی نشان داد.